#197సిలువ ధ్యానము

నిరతము దూతానీకము గూడగ – నేర్పుచుండ దండ్రి ప్రసన్నుండైయు నిరుపమాన సౌఖ్యముల దేల నిన్ను – బరమునుండి క్రిందికి దిగలాగిన ||దయ్యో||

కోరి నిన్ను గడు పారగనియు గన – లార చూచుకొన నేరనట్టి యల మేరి గర్భమున దూయబడిన కడు – ఘోరమైన ఖడ్గంబు నిజముగ ||నయ్యో||

మోయరాని పెనుకొయ్య నొండు నీ – మూపుపై భారముగ మోపి రయ్యయ్యో యింత బాధ సిలిపినది యూ – దయ్యు వాసు లెంత మాత్రమునుగా ||రయ్యో||

కోలలచే నెన్నెన్నో పెట్టు పెను – గోలగాక యెన్నెన్నో తిట్లు కృప మాలి నీదు వదనమ్ముపై నుమియ – నేల నింత కోపంబు రాదు నిజ ||మయ్యో||

ముండ్లతోడ మకుట మొక్కటె మళ్ళి కడు – మూర్ఛతో నీ తల పైన బెట్టి నీ కొండల కొక్క గంత గడగండ పెట్టి – కారణము నిజముగ ||నయ్యో||

ఈవు ప్రాణమును నీవుగ నొసంగ – నీ దయతోడు ప్రక్కను బొడుచుట హా భావమందున దలపోసి చూడ నల – బంటు గాదు బల్లెంబు గాదు నిజ ||మయ్యో||